Te Mindful?

Geschreven door Vivi Cortenraede

Een nieuw jaar, een nieuw begin. Nieuwe ronde nieuwe kansen. Zo voelt het toch elk jaar weer. En nu helemaal. Ik ben zo blij dat 2017 voorbij is.

Ik stap vol vertrouwen 2018 tegemoet en ben van plan er een mooi jaar van te maken!

Wat daar voor mij bij hoort is o.a. wat meer structuur. Ik heb nog diverse afspraken voor mijn herstel, werk komt langzaam in zicht en mijn energielevel is nog niet helemaal wat het moet zijn. Niet dat ik nou een gigantische chaoot ben maar (realistisch) plannen en op tijd komen vind ik soms best lastig. Vantevoren lijk ik altijd zeeën van tijd te hebben maar toch presteer ik het altijd weer om de tijd te vergeten waardoor ik me op het laatste moment ontzettend moet haasten. En dit heb ik al zolang ik me kan herinneren. Overigens heb ik geen ellenlange badkamer- of make-uprituelen, dit even terzijde.

Mijn ouders en zus schieten nog in de lach als ze terugdenken aan mijn ochtendritueel toen ik op de middelbare school zat. Ik lag zo lang mogelijk in bed om toch nog zoveel mogelijk te slapen nadat ik 's avonds te laat mijn ogen dicht deed. Op tijd naar bed gaan is nl. niet echt mijn ding, daar begint het waarschijnlijk al, en vroeg opstaan dus ook niet. Zodra ik opstond ging ik als een wervelwind door het huis. En o wee als er dan iemand in de weg liep... (wat erg als ik daar nu aan terugdenk!) Als ik gewassen en gestreken beneden kwam dronk ik nog net een beker melk. En soms nam ik daar zelfs geen tijd voor en fietste met een lege maag als een bezetene naar school. Daar at ik dan, soms meteen en soms pas in een pauze, mijn eerste boterham. Ik vraag me nu af of mijn moeder die dan smeerde, ik had er immers geen tijd voor ;-)

Ook in mijn werkende leven ging dat vaak zo. In een periode dat ik werkte in Eindhoven ging ik met de trein naar mijn werk. Het is meer dan eens gebeurd dat ik die trein nét miste. Wat was dat balen zeg! Had ik me ontzettend gehaast en als een malle gefietst, kon ik weer terug naar huis. In plaats van uit te hijgen en lekker te ontbijten in de trein. Dat laatste deed ik thuis dan maar op mijn gemak, om me vervolgens weer te haasten voor de volgende trein.

Maar goed, om terug te komen op het plannen en aanbrengen van structuur, ik wil me dus niet meer zo haasten. Daar ben ik een hele tijd geleden al mee begonnen. Het voelde na zoveel jaren echt niet meer fijn. Zeker als je ook nog een man en kinderen hebt kun (en wil!) je niet op die manier door het leven gaan, ik in elk geval niet. Alleen lukt het nog niet altijd even goed...

Ik heb wel eens overwogen om een cursus mindfulness te gaan doen maar ik bedacht me dat dát het probleem volgens mij niet is. Ik kan nl. heel goed in het moment leven. Zó goed, dat ik soms alle besef van tijd vergeet. Hoe zorg ik er nu dus voor dat ik mínder mindful bezig ben en me steeds (of tijdig) bewust word van de tijd? Heb ik daar niet veel meer aan? Of wil ik gewoon teveel in te weinig tijd? Dat kan natuurlijk ook. Al kan ik de boel ook heel goed de boel laten. Ehm...misschien meer een kwestie van discipline dan? Dat zou zo maar kunnen! Hoe dan ook, er wordt aan gewerkt :-)